Het was al vijf jaar bekend, maar velen wilden het zich niet realiseren: twee van de drie kerkgebouwen in de Emmaüsparochie zouden gesloten worden, omdat drie gebouwen financieel niet meer haalbaar was. De beslissing was aan het bisdom, en dat koos voor sluiting en verkoop van de Fatimakerk en H. Hartkerk, op grond van “in volgorde van belangrijkheid” verkoopbaarheid, mogelijkheid tot hergebruik, liturgische mogelijkheden en bestaand kerkbezoek.
Twee jaar geleden sloot de O.L.V. van Fatimakerk, op verzoek van de deelraad Fatima zelf, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
En op de laatste zondag van het kerkelijk jaar 2006 was het de beurt aan de H. Hartkerk.
In een plechtige viering werd het gebouw zoals men dat noemt ‘ontwijd’:
de altaarstenen en relikwieën werden verwijderd, het orgel speelde voor de laatste keer, geconsacreerd brood en wijn, het evangelieboek en de godslamp werden weggedragen.
Maar eerst was er ondanks alles een mooie en indrukwekkende dienst, met als voorgangers de huidige en vroegere pastors, met een H. Hartkoor versterkt met cantors en zangers en zangeressen uit de hele Emmaüsparochie. Afgesproken was, de dienst niet té emotioneel te maken door alleen te kijken naar de goede dagen van weleer, maar ook vooruit te blikken. Toch brak af en toe de stem van een spreker of spreekster en vloeiden er tranen. Passende woorden werden gesproken door pastor Fons van Hees in zijn overweging. Waardering was er voor allen die zich al die tijd belangeloos hadden ingezet voor parochie en kerk, ook toe duidelijk werd dat de kerk zou sluiten: de vrijwilligers. Zij kregen een plantje met rode bessen als blijvende herinnering en teken van hoop: immers, de bessen verzekeren de toekomst van de plant. De eerste twee waren voor Piet van Leeuwen en Annie Salari, twee van de oudste en meest actieve vrijwilligers.
Na afloop kon men napraten bij de koffie met Emmaüsbrood, en kon men de kleine tentoonstelling bekijken in de kerk van zaken die in de komende weken zullen verdwijnen, zodat het gebouw gereed gemaakt kan worden voor de volgende bestemming: medisch centrum.
Door de sluiting van de H. Hartkerk werd de St. Josephkerk ook de officiele kerk van de
H. Hartgemeenschap, zoals ze dat ook al was voor de mensen van O.L.V. van Fatima en St. Joseph.
Dat werd kenbaar gemaakt in een plechtige kerkdienst waarin de zaken die het H. Hartgebouw tot kerk gemaakt hadden, een plaats kregen in de St, Josephkerk. Het ging hierbij om de altaarstenen. Bij de wijding, 70 jaar geleden, waren deze geplaatst in het sacraments-altaar, het altaar van de dagkapel en in het hoofdaltaar. In dat laatste werd ook een doosje met relikwieën geplaatst onder de altaarsteen. De stenen en de relikwieën hebben een plaats gekregen in het Josephaltaar, het meest rechtse zijaltaar van de kerk. Net zoals indertijd de altaarstenen en relikwieën van de voormalige O.L.V. van Fatimakerk een plaats kregen in het linker zijaltaar, het Mariaaltaar.
Maar al is een huis belangrijk, de bewoners zijn veel belangrijker. Om dit te benadrukken werden er gedachtenisplaatjes van degenen uit de H. Hartgemeenschap die in het afgelopen jaar overleden zijn, opgehangen in de gedachteniskapel van St. Joseph. Deze is de hele dag geopend, zodat men er altijd even langs kan gaan.
In de verschillende toespraken werd enerzijds gewezen op het verdriet van de mensen die hun oude vertrouwde gebouw moeten verlaten.
Maar van de andere kant moet men niet angstvallig blijven vasthouden aan het oude, maar uitzien naar de toekomst, een gezamenlijke toekomst van drie geloofsgemeenschappen, gesymboliseerd in de naam en in het beeldmerk van de parochie:
Dit alles gebeurde in een dienst die zeer indrukwekkend was, niet in het minst door de bijdrage van de koren van H. Hart en St. Joseph. Passende woorden werden gesproken door pastor Cas van Beek. Tot slot kregen de aanwezigen nog een kleine fotocollage van de nu voormalige H. Hartkerk. Na de dienst kon men napraten bij koffie, thee en Emmaüsbrood, iets waarvan velen gebruik maakten.
KvdE