Interview pastor Ancilla Martens

Wat mensen voor elkaar betekenen blijft God licht er in op

Voor degenen die niet minstens 22 jaar in dit deel van Roosendaal wonen, even wat gegevens, onder andere uit eerdere interviews.
Maria Cornelia Louisa Martens werd op 29 oktober 1943 geboren in Rijsbergen. Met haar geboorte werd het elftal compleet in huize Martens en later is daar nog een "reservespeler" aan toegevoegd. Al vroeg voelde zij roeping voor het klooster, maar haar vader vond dat ze eerst een vak moest leren zodat ze te allen tijde voor zichzelf zou kunnen zorgen. Dus werd zij eerst lerares (toen heette dat onderwijzeres) en trad vervolgens in bij de Zusters Franciscanessen van Etten, koos als naam Ancilla('zij die dient' uit het Weesgegroet, weet u wel) en ging werken op verschillende scholen. Maar tijden veranderen, en het vrijwilligerswerk in de parochie H. Hart in Breda was de aanleiding dat zuster Ancilla besloot een studie theologie te gaan volgen. Pastoraat, met als specialisatie liturgie.
In 1986 werd de kersverse doctoranda benoemd tot pastor van de nabijheid in de toenmalige St. Josephparochie, en sindsdien is ze pasto(o)r gebleven, ook toen St. Joseph fuseerde met O.L.Vrouw van Fatima en later H. Hart tot de Emmaüsparochie. En nu komt hier in verband met het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd een eind aan.

'Ik had nooit gedacht dat ik hier 22 jaar zou blijven' zo zegt de pastor. 'Ik verwachtte dat ik al eerder een veel grotere bestuursfunctie in het klooster zou krijgen. Maar het is zo gelopen dat ik tot mijn pensioen hier kon blijven'.

Wat heeft haar het meeste getroffen?
Wat zij het meest gewaardeerd heeft, is de ruimte die zij kreeg van zowel het bisdom als de parochie om haar taak "breed" uit te kunnen voeren. Juist zoals zij dat graag deed: Het pastoraat in de volle breedte: pastoraal, maar ook bestuurlijk en beleidsmatig. 'Het is gewoon niet te geloven wat er allemaal tot stand is gekomen, geholpen door de verschillende werkgroepen, van doe-groepen tot beleid en bestuur'. Wel heeft zij gemerkt dat de kerkbetrokkenheid terugliep en nog steeds terugloopt. Waar je vroeger met hele gezinnen kon werken, heb je tegenwoordig vooral te maken met individuen. Toch is het niet te geloven wat er allemaal tot stand gekomen is: het verbouwen van het interieur van de kerk; de inrichting van de Joseph-kapel tot gedachteniskapel die iedere dag open is van zonsopgang tot zonsondergang. Voorts de gemeenschappelijke ziekenzalving en de gemeenschappelijke voorbereiding bij doop en huwelijk. Ook niet te vergeten het nablijven in de kerk met joseph- of emmaüsbrood bij diverse gelegen-heden; het anders gebruiken van het kerkgebouw, van rommelmarkten tot concerten en het aangrijpen van iedere mogelijkheid om er een feest of manifestatie van te maken.
Als voorbeeld van dit laatste noemt de pastor de wijding van de nieuwe klok "Maria Ancilla" in 1990, het nieuwe Johannus orgel, de verschillende jubilea van de parochie. En bij deze laatste werd dat gevierd altijd samen met de Josephwijk, die immers even oud is als de Josephkerk.

Het was niet altijd alleen maar alleluja. 'Het moeilijkste wat ik meegemaakt heb is de situatie rond de fusie van de parochies en de sluiting van maar liefst twee van de drie kerken. Zoiets wens ik geen enkele pastor toe, maar ik weet zeker dat elke pastor daar mee te maken gaat krijgen.'

Wat is het mooiste aan het beroep van pastor?
'Het meest dierbare was mij het kunnen optrekken met de mensen, een stem te kunnen geven aan hun vreugde en hun verdriet. Ook het omgaan met kinderen. Niet voor niets ging en ga ik elke donderdag naar de school. Ik heb ook het geluk gehad dat ik, hoewel ik pastoraal werkende ben en geen priester, toch alle facetten van het pastoraat kon en mocht doen, van huis-bezoek tot alle soorten van diensten. Heel prettig, maar ook heel belang-rijk,was het wonen in de pastorie. Het is niet alleen een mooi gebouw met een prachtige tuin, maar het maakte ook dat je verbonden was met de wijk en de mensen. Trouwens, wij hebben de pastorie meer en meer opengezet voor bezoekers. Iedereen was er welkom!'

Bij een afscheid wordt niet alleen teruggeblikt, maar ook vooruitgekeken. Wat verwacht de pastor van de toekomst, voor zichzelf en voor de parochie?
Zoals ieder die met pensioen gaat, denkt ze dat ze veel zal kunnen wandelen en fietsen, en zich graag wat meer wil gaan bekwamen op de computer. 'Daarnaast krijg ik extra tijd voor zaken die ik nu ook al doe: bestuurswerk voor mijn congregatie, de cliëntenraad van ons nieuwe wooncomplex, werk voor Religieus Nederland en natuurlijk voor de Franciscaanse Beweging.' (Het is maar te hopen dat zuster Ancilla dan nog wat tijd overhoudt voor fietsen en wandelen. Red.)

En de parochie?
'Het woord waar alles om draait is: samen. Wat er ook verandert in de toekomst, wat blijft is wat mensen voor elkaar betekenen. De parochie zal een goede toekomst hebben zolang de mensen vertrouwen hebben in elkaar, de ander dingen gunnen, elkaar blijven steunen; elkaar dragen en weten dat God zelf ons door de tijd heen heeft geholpen en zal blijven helpen.'

De redactie bedankt pastor Ancilla hartelijk voor haar bijdragen aan het parochieblad in de afgelopen tweeëntwintig jaar. En dat zijn heel wat artikelen geweest. Pastor Ancilla bedankt; vrede en alle goeds!
En .... natuurlijk zul je nog van ons horen, want bij dit afscheid hoort een levenslang gratis abonnement op ons parochieblad!

26 OKTOBER A.S.
PROGRAMMA AFSCHEID PASTOR ANCILLA
Het feestelijk afscheid van Pastor Ancilla begint met een eucharistieviering welke om 10.15 uur zal aanvangen en zal eindigen rond 11.45 uur.
Aansluitend aan de viering zal er tot 16.00 uur open receptie zijn in Buurthuis Keyenburg waar iedereen van harte welkom is om persoonlijk afscheid van haar te kunnen nemen en haar een hand te kunnen drukken.

Tevens is het mogelijk om in de periode tot 26 oktober, een persoonlijke wens of boodschap voor Pastor Ancilla op papier te zetten. Hiervoor zal achterin de kerk een tafel worden ingericht met speciale vellen papier.

Comité afscheid pastor Ancilla: Corrie van As, Rini van den Bogaard, Dymph van den Bossche en Frans Peeters.

Pastor Ancilla wil eventuele giften besteden aan een onderwijsproject in Ngabang, West-Borneo, Indonesië.
U kunt uw gift in een envelop op de bus doen bij St. Josephstraat 2 of Parklaan 26.
Of, met of zonder envelop, in de bussen achterin de kerk.

Terug